خوانه

مخمور

qessehkhani — Fri, 18 Jul 2008 08:44:18 GMT

پیشکش به: پاهایم و محمدحسن نجفی وخ سردارجنگل زرندکرمان

هر شب

پاهایم درد می کند.

مردانی که هزار سال پیاده آمده اند

در کف پاهایم خزیده اند.

مورچه هایی که برای ملکه شان هیزم می برند

تا بسوزاند وگرم شود،

درون استخوان هایم به خواب رفته اند.

دارم درون کدام قرص راه می روم:

دیازپام

کلرودیازپوکساید

استامینوفن کدیین

یا همین مرفین لعنتی

که مورچه ها را بیدار نمی کند

تا با چشم های قلنبیده شان ببینند

که ملکه شان برای گرم شدن

هر شب

بغل مردی هزار ساله می خوابد.

28/1/83 شهرک الاهیه، جاده ساوه

...

qessehkhani — Thu, 03 Jul 2008 13:38:18 GMT

دکتر در انتهای اتاق نشسته است. دکتر خرچنگ است. او چشم ندارد و از دهانش بوی گوگرد می آید. او هیچ جنسیتی ندارد، لخت است و یک روز از برخورد دو قطعه سنگ در کنارخیابان به وجود آمده است.

تو روبه روی دکتر نشسته یی در انتهای دیگر اتاق. فاصله تان را میزی پوشانده است که کلاف رگ هایت روی آن قرار دارد.

تو مریضی و مایع زرد و لزجی از سوراخ های سینه ات بیرون می زند که بوی گوگرد می دهد.

دکتر گفته است خطرناک است. یا باید ازدواج کنی یا زندگی ات را تمام. دکتر جدی است. بارها گفته که خرچنگ ها چه قدر جدی اند. سرفه می کند، آرام برمی خیزد و از اتاق خارج می شود.

تنها نشسته یی توی اتاق و حس می کنی که نگاه های دکتر همه جا با توست وحس می کنی که موجی برنده از درون حفره های سیاه چشم هایش تو را خط خطی می کند.

برمی خیزی. هیکل خشکیده و رنگ پریده ات را بیرون می کشی توی خیابان قاطی آدم ها و چشم ها، پروانه ها و دست ها. قدم می زنی و میان بوی مانده گی تن ها، لای چربی های تلنبارشده ی شکم ها همسرت را پیدا می کنی؛ یک جفت چشم که وقتی چشم هایت آن ها را می بینند سریع باهم ازدواج می کنند.

همسرت مهربان است اما گاهی که یاد پدرش می افتد تو را گاز می گیرد. او چشم های یک گراز است. او آن قدر تکثیر شده که دوروورت پر از بچه است؛ یاخته هایی که هر لحظه تقسیم می شوند و آن قدر در گوش هایت دویده اند که مغزت از رد سم گرازها پر شده است.

فکر می کنی،فکر می کنی به پدرت که مادرت را و برادرانت را تکه پاره کرد و بعد خودش را دار زد.

چشم هایت نیستند؛ شاید رفته اند پیش دکتر. دکتر که سرفه کرد تپانچه را نشانت داد. آن را برداشته یی و به سوی خانه می روی.

توی خانه بوی گوشت پیچیده است، ناهار سگ دارید.

به همسرت که می رسی تپانچه می کشی، می میرد. بعد بچه هایت را همین طور، یکی یکی. و آن قدر شلیک می کنی که دهانت پر از بوی باروت می شود.

حالا نشسته یی و نمی دانی با جنازه ها چه کار کنی. طناب آماده است. تمام زندگی ات را آهسته آهسته بالا می آوری.

حالا بو می دهی.یک بوی ترش. انگار تخمیر می شوی.

نوستالژی و غروب مشبک کاج ها

qessehkhani — Thu, 26 Jun 2008 13:02:18 GMT

1_ زمانی عاشق کتاب های کارلوس کاستاندا بودم و آموزه های دون خوان. یادم می آید در کتاب کرانه ی بی کرانه گی، دون خوان در یکی از آموزش هایش از کاستاندا می خواهد حوادث و آدم ها و پدیده هایی را از گذشته اش به یاد بیاورد که باعث تغییر مسیر در زندگی اش شده و او را به این جا رسانده است.

کاستاندا فورن می گوید: ازدواج، دانشگاه.... اما دون خوان آن ها را رد می کند و از او می خواهد که در گذشته اش غوطه بخورد وآن ها را بیابد.

2_ یکی از آدم هایی که باعث تغییر مسیر در زندگی ام شد مردی به نام " علی رضا دانش پژوه" بود. سال هاست که ندیده امش و تنها جهانی که مرا با آن آشنا کرد برایم یادگار مانده و شعری از او:

من

با گریه از کلبه ی درد بیرون زدم.

پدر

در عمق دریاچه ی نمک اذان می خواند

و شاید شعر.

مادر اگرچه یائسه

اما

یک زخم زاییده بود.

3_ از سوراخ کلید آمده بودی، شکل پرنده یی که میان دست هایت. روح در انزوای اتاق قدم می زد؛ در هراسناکی سینه ام. شکارچی آن جا بود، لای کاج زار وحشی سینه هایت، نشانه رفته سوی چشم های تو، پدر!

تپیده در گودی ناچیز چشم هایش بودی، دست هایش بوی تو را می داد و نرینه گی سینه هایت را.

مرگ در خمیده گی ماشه ی تفنگ قدم می زد؛ آن گاه که سرب از لای دست هایش عروج کرد. وقتی که خون فواره می زد روی نرمی آرمیده ی موهایت، چشم هایت را دزدیدی پدر!

باران میان تان نشسته بود، جزجز قطره های سرد روی لوله ی تفنگ بود که گداخته گی فلز پاشید در انزوای اتاق.

اندام چشم هایت را بگشا و نگاه کن دری را که لای کاج ها.

آیا کسی که شکل پرنده یی از آشیان می آید، قدم قدم های باد را برای سکوت مقتدر کاج ها فاش خواهد کرد؟

صدا کُن که خرخر وحشی گلویت، کوهی ست که آفتاب، گرم بر آن تابیده است.

بچرخ کلیدی را که ورم کرده روی چارچوب فلزی و انگشت های چروکیده ی لای پوستت را دندان بگیر.

دور بزن اتاق را در چشم هایت و راز دردناکی سرب را در غروب مشبک کاج ها دفن کن.

يك تجربه(1)

qessehkhani — Sat, 14 Jun 2008 06:04:18 GMT

نويسنده‌ي قصه‌ي ميني مال در انتخاب كلمات و جملاتش بايد بخيل و دقيق باشد و مو را از ماست بيرون بكشد.

يادم مي‌آيد براي پايان يكي از قصه‌ها اين جمله را انتخاب كرده بودم:

" انگار تصاوير سرنوشتش را، همه از ازل ديده بودند."

بعد فكر كردم كه اين جمله چه‌قدر "رو" است! به اصطلاح جمله‌ي زيرآب‌زني است. به نظر قشنگ مي‌آيد ولي اصلن با ساختار قصه جور نيست. قصه جز به جز در حال حركت بود و تا به اين جمله مي‌رسيد از حركت باز مي‌ايستاد، ترمز مي‌كرد. اين جمله از يك جنس ديگر بود.

اعتراف مي‌كنم خستگي باعث شد بخواهم قصه را زودتر تمام كنم. ولي آيا اين دليل موجهي براي كم‌كاري و بدكاري يك نويسنده مي‌تواند باشد؟

آن‌وقت جمله را حذف كردم و جمله‌ي ديگر و جملات ديگر و هنوز هم آن جمله‌ي مطلوب و مناسب را كه سرجاي خودش بنشيند و زنجيره‌ي نشستِ واژه‌ها در كنار هم را كامل كند و انرژي نهفته در ساير كلمات جمله را با چفت وبست خود و حضور لازمش آزاد نمايد، نيافته‌ام.

خواب‌های کودکی

qessehkhani — Sun, 04 May 2008 08:51:18 GMT

در پنج سالگی‌ام فرو می‌روم

سفیدی کاشی‌ها اضطراب‌آور است

ـ فریاد می‌زند زیر ناخن‌هایم ـ

مادر با اتوبوس رفت؛ من لای آدم‌ها مانده‌ام.

سرما از پاره‌گی کفش‌ها می‌آید.

کلمات درون معده‌ام می‌لولند،

دست‌هایت را خالی کن!

ـ گره این طناب را شل‌تر می‌شود؟ـ

سفیدی کاغذ قی‌آور است

کسی تخلیه‌ات خواهد شد

سفیدی کاشی‌ها از کفش‌هایم می‌آید.

در پنج سالگی‌ام فرو می‌روم

پدر شقیقه‌ات را با تپانچه نوازش کرد

ریه‌هایت را بمب خورد،

پنج سالگی‌ام روی کاشی‌ها لت و پار...

تنها مانده‌ام زیر خمپاره‌ها!

پدر جبهه را بیش‌تر از مادر دوست دارد

مادر زیر ناخن‌هایم داد می‌کشد

خواب‌هایت شیمیایی شده‌اند

ـ قی می‌کنم توی کفش‌هایم ـ

کسی در ریه‌هایم ایستاده نفس نمی‌کشد

صندلی در رفته است

ـ‌ تنت تازیانه‌یی است که موهایش را در باد ول کرده است ـ

در پنج سالگی‌ام غوطه خورده‌ام.

(نهایی: بامداد 14/5/1382 کرج)

اعترافات بازداشت گاه

qessehkhani — Sat, 10 Nov 2007 20:00:18 GMT

" پادشاها! در اين جاده مخلوقات ديديم نيم بشري ونيم ديگر آهني .

وهم كلاغ هايي كه قريب چهارصدسال ميت بودندونزدشان مي شدي منقار چون تير پرتاب نمودندي وچشم دريدندي وآن نيم بشران ونيم آهنيان گفتند كه راز مرده گي شان همين چشم خواري ست.

وهم مرداني با پستان هايي ازشير پر ، مويه گر وزار چون پيرزالان بر اجساد بچه گان بي پا ودستي فرورفته از مقعد درنيزه هاي افراشته واز دهان بر آمده .

وهم ديديم ..."

دال

qessehkhani — Mon, 24 Sep 2007 10:44:18 GMT

« وقتی که ما را کشتند ٬جسدمان را توی گونی ها کردند و بعضی از اعضای بعضی از جسدها که از گونی بیرون می ماند٬ بریدند ـ من فقط پاهایم دراز بود ـ به خاطر همین همه چیز در خاطره ام مانده است

یک اتفاق ساده

qessehkhani — Sat, 28 Jul 2007 07:05:18 GMT

همه کارها، درست، مثل همیشه انجام شده بود . راه طی شده همانی بود که در سی سال گذشته آن را از ایستگاه اتوبوس شروع می کرد و تا خانه می پیمود.

اطمینان داشت وقتی وارد کوچه شد با پیرمرد همسایه که در صندلی تاشو نشسته بود و با لثه هایش چیزی می جوید ، احوال پرسی کرده است .

آن کوچه ی بن بست ، آن خانه های دوطبقه ی آجری که رو به روی هم تا انتهای کوچه کشیده شده بودند و با خانه ی او به هم ربط پیدا می کردند و از پنجره های رو به کوچه شان همیشه بوی غذا وصدای شستن ظرف می آمد ، هیچ تغییری نکرده بودند .

حتا بوی باغچه ی خانه اش را از پشت دیوارهای چروکیده شناخته بود .

امکان نداشت در بزرگ وسبز خانه اش را که گوشه گوشه رنگش پریده و اخرایی شده بود ، گم کند. حتا می توانست چشم بسته آن را از بین هزار در سبز وبزرگ دیگر پیدا کند .

حتا موقعی که کلید را در قفل چرخاند و در را با لگد باز کرد وجای حیاط پوشیده از علف ، سالنی پر از آدم دید که کیپ تا کیپ نشسته اند و او را که از پرده به خودش زل زده بود تماشا می کنند ، باور نکرده بود اتفاقی افتاده است .

قصه ( عنوان ندارد!!)

qessehkhani — Fri, 22 Jun 2007 09:42:18 GMT

زیر چشمی به ساعت دیواری نگاه کرد٬ آفتاب به ملحفه و پوست سفید شکم اش دست می انداخت ٬ همسایه ی واحد بالایی بیدار شده بودند ٬ صدای خنده شان می آمد . ملحفه را از زیر تن قهوه ای بختیار بیرون آورد و روی خودشان کشید ٬ پشت اش را به انبوه موهای سینه ی بختیار چسباند ٬ در آغوش اش مچاله شد . نفس های بختیار از سوراخ های گشاد دماغ اش تند تند پشت گردن اش می خورد و اورا داغ می کرد ٬ پشت اش عرق کرده وبه پوست بختیار می چسبید . بدن اش را چرخاند ٬ موهای زبر سینه ی بختیار نوک پستان هایش را غلغلک داد ٬ بدن اش را عقب کشید ٬ به موهای وزوزی بختیار زل زد. پلک هایش آرام به هم آمدند ٬ چشم هایش را بست .

خودش را دید که در آشپزخانه می چرخد ٬ برای شوهرش قهوه می ریزد . مرد ٬ شبیه همسایه بالایی یک ریز می خندد ٬ تکه ای نان برمی دارد ٬ کره می خواهد . او یخچال را باز می کند ٬ گرما از یخچال بیرون می زند ٬ قالب های کره آب شده اند ٬ به دست اش می چسبند ٬ مردش می بیند می خندد ٬ اورا در آغوش می کشد٬ بعد کره بر می دارد به پستان هایش می مالد ٬ او دست چرب اش را در ریش نرم وطلایی مرد فرو می کند ٬ مرد می خواهد لب هایش را ببوسد ٬ عقب عقب می رود ٬ می دود ٬ مرد دنبال اش می کند ٬ سر می خورد روی کاشی های سفید می افتد ٬ مرد کتری را برمی دارد ٬ یک ریز می خندد. آب داغ را روی شکم اش خالی می کند ٬ او از درد جیغ می کشد ٬ بعد شوهرش می رود کره ی روی پستان هایش را لیس می زند و یک ریز می خندد.

با عجله سرش را به طرف دیوار چرخاند٬ آفتاب لزج و زرد درون اتاق خواب ریخته بود ٬ دست اش را روی شکم اش گذاشت ٬ گذشت زمان را نفهمیده بود ٬ تخمدان هایش از درد تیر می کشیدند ٬ سرش را بلند کرد ٬ لب هایش آرام جنبیدند :« بختیار بلن شو ! شوهرم الان میاد! » بعد دوباره به ساعت دیواری نگاه کرد.

شکست

qessehkhani — Sun, 03 Jun 2007 14:15:18 GMT

^{(اولین پستی که گذاشتم / ولی دوستان جدید را نداشتم که نقدش کنند/دوباره تکرارش می کنم!)}

هيتلر رو به جمعيت حزب گفت :

... قصد من از هر ورود تغيير دادن بود

مي خواستم حمله هايم با شكستن برابر باشد

مبارزه براي سوزاندن پوسيده گي ها ونابودن زشتي ها

با اين كار قطعيت خودم را تفسير می كردم...

حالا با داشتن زني زيبا ومهربان ودختركي شيرين زبان و اتاقي گرم در يك روز تعطيل زمستاني كه همسر وفرزندم بيرون رفته اند ودر نشئگي موسيقي بتهوون لحظه به لحظه تجزيه مي شوم،من خوشبختي را احساس مي كنم ودليلي براي شكست نمي بينم...

بعد سرفه امانش نداد، از جمعيت روبرگرداند، واز پشت تريبون كنار رفت.

شاخه جوانان حزب او را با گوجه هاي شليده و تخم مرغ هاي گنديده بدرقه كردند.